De site waar kunst en wetenswaardigheden elkaar gevonden hebben én versterken.

Deze keer in 'Kunst' leer 

Edouard Manet (1832-1882) 

Manet kwam uit een Parijs bourgeois milieu. Zijn vader, Auguste, was rechter en zijn moeder, 
Eugénie-Desirée Fournier, was de peetdochter van een Zweedse prins. 
Manet, die erg op zijn ouders gesteld was, schijnt een gelukkige jeugd gehad te hebben, 
maar hij had een hekel aan school en bleef dan ook één keer zitten. 
 
Op school leerde hij zijn trouwe vriend Antonin Proust kennen, die op enkele schilderijen 
is afgebeeld en in 1897 het boek Souvenirs de Manet (Herinneringen aan Manet) publiceerde. 
Hij was oom van de beroemde schrijver Marcel Proust.
 
Zijn vader wilde dat hij ook rechten ging studeren, maar de de jonge Manet wilde kunstenaar worden. 
Hij werd hierin gestimuleerd door zijn oom Charles Fournier. 
Manets vader meende dat hij ook naar zee kon gaan en stuurde hem op zijn zestiende op 
een reis van een half jaar naar Rio de Janeiro. 
 
Manet vond het aan boord erg saai en zat dan ook uren achtereen te tekenen. 
Bij thuiskomst begon zijn carrière als schilder: hij schreef zich in januari 1850 samen met 
Proust in als leerling van Thomas Couture en als kopiist in het Louvre. 
Couture, die in 1847 naam had gemaakt met het gigantische doek Les Romains de la décadence, 
hield zich afzijdig van de officiële, competitiegerichte kunstacademies, de Écoles. 
Niettemin had Manet, die toch zes jaar zijn leerling bleef, vaak aanvaringen met hem. 
Hoewel Manet het ook vakinhoudelijk dikwijls met Coutures lessen oneens was, 
heeft Couture toch veel invloed op hem gehad. 
Naast de lessen van Couture bezocht Manet de Académie Suisse.
 
Dejeuner sur le herbs
 
In 1849 begon Manet een verhouding met de Nederlandse Suzanne Leenhoff, toentertijd de 
pianolerares van zijn broers. 
In 1853 werd haar onwettige zoon Léon geboren, die daarna doorging voor haar jongere broer. 
Omdat Manet door zijn syfilis waarschijnlijk onvruchtbaar was, was hij vermoedelijk niet de 
biologische vader;  mogelijk was Manets vader dat. 
 
Madame Manet
 
Op 28 oktober1863 trouwden Manet en Suzanne in Zaltbommel. 
Uit het huwelijk werden geen kinderen geboren.  Manet heeft Suzanne en Léon enige malen geschilderd.
Na zijn tijd bij Couture bood Manet zijn schilderij ‘De absint-drinker uit 1859’ aan aan de Salon, 
de belangrijke jaarlijkse kunsttentoonstelling. 
Het doek toont al wat Manets voornaamste onderwerp zou zijn: het moderne Parijse leven. 
In de jaren 1860 maakte Manet veel werk met Spaanse thema's. 
 
Zijn werk ‘De Spaanse Zanger uit 1860’ was zijn eerste succes in de Salon. 
In 1864 exposeerde hij er Episode d'un Course de Taureaux 
(Incident tijdens een stierengevecht). 
 
Na zijn bezoek aan Madrid in 1865 werd hij vooral beïnvloed door Diego Velázquez. 
In navolging van de Spaanse meester maakte Manet een serie schilderijen van ‘bedelaar-filosofen’, 
die hij in 1867 exposeerde tijdens de Wereldtentoonstelling. 
Omdat zijn werk daar afgewezen werd, deed hij dit in een eigen paviljoen, net als Courbet. 
Manet werd ook beïnvloed door de Japanse kunst, die in die tijd voor het eerst populair 
werd in Frankrijk.
 
In 1863 was er zoveel protest over het oordeel van de jury van de Salon dat keizer Napoleon III een speciale, 
gelijktijdige tentoonstelling van de geweigerde werken verordonneerde, de beroemde Salon des Refusés. 
Manet toonde er drie werken, waarvan het bekendste Déjeuner sur l'Herbe is (Lunch op het gras).
Het toont een picknick van twee eigentijds geklede mannen (een broer van Manet en zijn zwager Ferdinand Leenhoff) 
en een naakte en een halfnaakte vrouw. De stand van de drie figuren in de voorgrond is een overduidelijke verwijzing 
naar ‘Het Oordeel van Paris van Rafaël’, dat Manet kende in een kopie van de kopergraveur Marcantonio Raimondi, 
maar het is ook geïnspireerd door Pastoraal Concert van Titiaan. 
 
In 1865 durfde de jury van de Salon niet te veel werken te weigeren, zodat ook Manets Olympia 
geaccepteerd werd, een naakt geïnspireerd op Titiaans Venus van Urbino. 
De kritiek leek op die op Déjeuner: in Manets versie was het te duidelijk dat de naakte vrouw in 
kwestie een prostituee voorstelde.
Een ander punt was dat het model, hetzelfde als in Déjeuner, bekend was in Parijs. 
Victorine Meurent, die overigens zelf ook schilderde, was Manets favoriete model. 
De schrijver Zola verdedigde Manets werk en werd als dank door hem rond 1867 geportretteerd. 
 
In 1873 maakte Manet het schilderij Le Bon Bock (‘Het goede glas bier’), 
dat een gezette, pijprokende, bierdrinkende man toont en duidelijk geïnspireerd is door het werk van Frans Hals.  
Dit viel zeer in de smaak, zelfs bij de meest conservatieve critici. 
Over de toen nog onbekende Monet zou Manet in 1865 gezegd hebben: ‘Wie is die Monet, 
wiens naam zo lijkt op de mijne en die zo profiteert van mijn beruchtheid?’ 
In de zomer van 1874 maakte Manet een schilderij van Monet terwijl deze aan het werk is 
op zijn ‘atelierboot’ op de Seine bij Argenteuil. 
Het in dezelfde zomer gemaakte schilderij van Monets vrouw Camille en hun zoon Jean bij de 
Seine is Manets meest impressionistische werk. De techniek van het weergeven van water heeft 
Manet hiervoor duidelijk van Monet geleerd.
 
In 1868-1869 schilderde Manet Le Balcon, dat naar een werk van Goya uit 1812 verwijst. 
Een van de figuren is Berthe Morisot, een jonge schilderes die hij kort daarvoor in het Louvre ontmoet had.
 Vermoedelijk hebben ze geen intieme relatie met elkaar gehad, maar ze waren wel erg op elkaar gesteld. 
In 1874 trouwde Morisot met Manets jongere broer Eugène. 
Morisot hoorde bij de impressionisten en zou enige invloed op Manets werk hebben gehad.
 
Tijdens de Salon van 1881 kreeg Manet een medaille, de Légion d'Honneur, de erkenning 
die hij altijd al gewild had. In 1882 maakte hij het doek 'Een Bar in de Folies-Bergère', 
dat geldt als zijn laatste meesterwerk. 
 
Bron: Wikipedia, informatie is ingekort.
  
 
ART-MML heeft weer een prachtige site voor u gevonden
met schilderijen van Caravaggio, Botticelli, Leonardo en Bronzino
 
http://www.haltadefinizione.com/